Dipje of depressie?

Iedereen heeft wel eens een dipje, is wel eens een beetje depri. Je hoort het regelmatig en het hoort bij het leven. Voor de gemiddelde mens is het leven een aaneenschakeling van toppen en dalen met daartussenin hopelijk langere periodes die gewoon ‘oké’ zijn. 

Helaas wordt ‘een beetje depri zijn’ maar al te vaak verward met een depressie. Ik heb er geen moeite mee als iemand zegt dat hij een beetje depressief is. Dat is in onze cultuur nu eenmaal een gebruikelijke manier om aan te geven dat het even niet zo lekker gaat, dat je even in één van de dalen van het leven zit. Waar ik wel moeite mee heb, is als diegene dan denkt dat hij hetzelfde meemaakt als ik en dat de dingen die bij hem helpen ook voor mij de oplossing zijn. 

Zinnen als: ’Dan ga je toch gewoon… (wandelen, minder suiker eten, iets leuks doen, vul maar in)’ en ‘maar kijk eens naar wat je allemaal hebt!’ raken mij heel diep en doen ontzettend pijn. Ik weet wat voor mooie dingen ik heb in het leven. Een fantastische man, twee heerlijke kinderen, liefhebbende mensen om mij heen die mij steunen, een fijne plek om te wonen, een auto voor de deur en voldoende geld om te zorgen voor brood op de plank… Daardoor ervaar ik het des te meer als pijnlijk dat ik niet gelukkig ben, dat ik niet kan genieten van alles wat ik heb en vaak somber en geagiteerd ben. 

En ‘gewoon’ iets gaan doen, dat lukt me vaak niet. En het frustrerende is; ik kan niet eens uitleggen waarom dingen niet lukken. Ik kan niet uitleggen waarom ik een uur op bank een stom spelletje zit te doen op de iPad in plaats van de vaatwasser uit te ruimen, te stofzuigen of zelfs iets leuks te doen. Maar dat neemt niet weg dat het wél zo is, iets gaan doen is niet zo eenvoudig voor me. Geloof me, als het simpel was dan had ik het allang gedaan, dan zat ik niet al ruim drie jaar thuis met het nare besef dat ik leef van geld waar andere mensen hard voor werken. Dan zou ik nu een fijne baan hebben en op mijn vrije dagen voor de kinderen en het huishouden zorgen. 

Een dipje hebben is vervelend en naar, daar wil ik niks aan afdoen. Maar denk, als je iemand tegenkomt met een depressie, goed na over wat je zegt en wáárom je het zegt. Helpt wat jij zegt de ander ook echt? Heeft de ander gevraagd om advies, of vooral een luisterend oor nodig en een arm om zich heen? Want iedereen heeft weleens een dipje, maar een depressie is echt wat anders. En waar je iemand dan vaak het meest mee helpt (mij in ieder geval wel) is begrip.